ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ / ΤΕΧΝΙΚΟ

Στα τέλη της δεκαετίας του ’40, η Κόκκινη Αεροπορία απαίτησε την αύξηση της  επιχειρησιακής ακτίνας δράσης των υπαρχόντων μαχητικών της σε τουλάχιστον 1000χλμ με ταχύτητα στο 90% της ταχύτητας πλεύσης τους και με την χρησιμοποίηση μόνο εσωτερικά φερόμενων καυσίμων.  Η Mikoyan-Gurevich τροποποίησε τη υπάρχουσα έκδοση του I-200 (Mig-1) αναπτύσσοντας το Mig-3.  Οι αλλαγές και τροποποιήσεις είχα ως εξής:

  • Μια νέα δεξαμενή καυσίμου χωρητικότητας 250 λίτρων τοποθετήθηκε στον χώρο κάτω από το κάθισμα του πιλότου.
  • Για να δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος για την επιπλέον δεξαμενή καυσίμου, τοποθετήθηκε το νέο ψυγείο ΟΡ-310 και μετακινήθηκε προς το πίσω και κάτω μέρος της ατράκτου, ανάμεσα στις 2 πτέρυγες.  Για εξοικονόμηση βάρους, αφαιρέθηκαν όλα τα σημεία ανάρτησης των εξωτερικών δεξαμενών.
  • Η δίεδρος της πτέρυγας αυξήθηκε κατά 1 °, από 6 ° σε 7 °, αυξάνοντας την πλευρική σταθερότητα.
  • Τα κύρια σκέλη προσγείωσης άλλαξαν όπως και οι διαστάσεις των ελαστικών σε 650Χ200mm για να ανταπεξέλθουν στο αυξημένο βάρος του νέου αεροσκάφους.
  • Τοποθετήθηκε νέος ουραίος τροχός και επανασχεδιάστηκαν οι θύρες του ουραίου συστήματος προσγείωσης.
  • Τροποποιήθηκαν οι θύρες του κύριου συστήματος προσγείωσης με αύξηση του πλάτους τους.
  • Οι δεξαμενές καυσίμου αντικαταστάθηκαν με νεώτερες που σφραγίζανε αυτόματα.
  • Για καλύτερη σταθερότητα κατά τον διαμήκη άξονα, λόγω της αύξησης του βάρους από την νέα δεξαμενή καυσίμου, ο κινητήρας μετακινήθηκε προς τα μπροστά κατά 100mm, αυξάνοντας το συνολικό μήκος του αεροσκάφους από 8150mm σε 8250mm.
  • Τοποθετήθηκε επιπλέον δεξαμενή λαδιού κάτω από τον κινητήρα.
  • Τοποθετήθηκαν σωληνώσεις για την ψύξη των δεξαμενών καυσίμου και την μείωση του κινδύνου πυρκαγιάς.
  • Αυξήθηκε το πάχος της θωράκισης της πλάτης του καθίσματος του πιλότου.
  • Οι εισαγωγές του υπερτροφοδότη γίνανε πιο αεροδυναμικές.
  • Η καλύπτρα του πιλοτηρίου εκτάθηκε προς τα πίσω, αυξάνοντας την θέα για τον πιλότο και επέτρεψε την τοποθέτηση του νέου ασυρμάτου RSI-1.
  • Η διάταξη του πίνακα οργάνων βελτιώθηκε και τοποθετήθηκε το νέο σκοπευτικό PBP-1A.
  • Αυξήθηκε ο αριθμός πυρομαχικών για τα πυροβόλα ShKAS σε 750 βλήματα ανά πυροβόλο.
  •  Προστέθηκαν 2 επιπλέον σημεία ανάρτησης εξωτερικού οπλισμού αυξάνοντας το μεταφερόμενο βάρος είτε σε 220kg βομβών, είτε κανίστρων διασποράς ή ρουκετών RS-82.

Ένα σημαντικό στοιχείο είναι ότι όλα τα Mig-3 ήταν κατασκευασμένα από ξύλο και μέταλλο.  Στα μεταλλικά μέρη συμπεριλαμβανόταν η άτρακτος από τον κινητήρα μέχρι πίσω από το πιλοτήριο και οι πτέρυγες κοντά στην άτρακτο, (ρίζες).  Τα ξύλινα μέρη ήταν η υπόλοιπη άτρακτος πίσω από το πιλοτήριο, το κάθετο σταθερό και τα φτερά.  Όλα τα κινητά μέρη είχαν μεταλλικό σκελετό και επικάλυψη με καναβάτσο.

Ο τυποποιημένος κινητήρας στα Mig-1 και 3 ήταν ο υπερτροφοδοτούμενος ΑΜ-35Α.  η μαζική παραγωγή του εν λόγω κινητήρα σταμάτησε για τον νέο ΑΜ-38F που τοποθετήθηκε στο Mig-3 στις αρχές του 1942. Ο ΑΜ-35 ήταν τύπου «V» 12κύλινδρος στις 60 °, με μέγιστη ιπποδύναμη 1350 ίππους, μήκος 2402mm, πλάτος 866mm, ύψος 1098mm και βάρος 830kg.

Ο οπλισμός πάνω από τον κινητήρα αποτελούταν από 2 πολυβόλα ShKAS των 7,62mm και ένα πυροβόλο UBS στην μέση των 12,7mm.  Αργότερα τοποθετήθηκαν 2 φορείς με 3 θέσεις, με την ονομασία 3ROB-82, για τις πρώτες ρουκέτες αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους RS-82.  Ο ασύρματος που κανονικά ήταν τοποθετημένος πίσω από το κάθισμα του πιλότου, σύμφωνα με φωτογραφίες απουσίαζε από τα περισσότερα αεροσκάφη. Ελάχιστα αεροσκάφη είχαν ασύρματο, μερικά είχαν μόνο δέκτη, ενώ τα περισσότερα δεν είχαν καν ασύρματο.

ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

Η ιδέα της αναπαράστασης του μοντέλου σε ένα κρύο και χιονισμένο τοπίο της Άνοιξης του 1942 ήταν μια πρόκληση για εμένα.  Όλα ήταν καινούργια για μένα, από το μοντέλο μέχρι την σκηνική παρουσίαση του διοράματος, ενώ η εξεύρεση φωτογραφιών της συγκεκριμένης εποχής ήταν ένα επίπονο έργο.

Επιπροσθέτως με το αεροπλάνο σταθμευμένο σε μια γωνία, έπρεπε να βρω και κάτι άλλο για να τονίσω το διόραμα.  Η προσθήκη ενός σκουριασμένου βαρελιού (αμφιβόλου προέλευσης), κάτω από το χιόνι κατά την διάρκεια της Ρωσικής Άνοιξης, ήταν μάρτυρας ότι κάτω από το χιόνι ίσως κρύβονταν και άλλα υλικά, ίσως Γερμανικά! Ο στρατιώτης, κουρασμένος από το καθάρισμα του χιονιού, κάνει ένα μικρό διάλειμμα, αποδεχόμενος πρόθυμα το τσιγάρο που του πρόσφερε ένας περαστικός αξιωματικός.

Καλό «μοντελάρισμα»!

Η κατασκευή βήμα – βήμα

Εικόνα 01 Τα μαρκαρισμένα σημεία κοπήκανε διότι η Trumpeter τα δίνει στο πάτωμα σε 4 σημεία για να διευκολυνθεί η τοποθέτηση του καθίσματος (το οποίο στην πραγματικότητα είναι αναρτώμενο).

Εικόνα 02 Η λεπτομέρεια στα πλαϊνά του κόκπιτ βελτιώθηκε με φωτοχαραγμένα της Eduard.

MiG-3

Εικόνα 03 Ανακατασκεύασα τις σωληνώσεις στο κόκπιτ με πλαστικούς από την Evergreen. Η Trumpeter δίνει τις λεπτομέρειες αρκετά «απλοποιημένες», ειδικά στο εσωτερικό.

MiG-3

Εικόνα 04 Έτσι πρέπει να είναι οι σωληνώσεις. Για να ολοκληρωθούν οι εργασίες, χρησιμοποίησα φωτοχαραγμένο πάτωμα από την Eduard. Τα 4 σημεία ανάρτησης του καθίσματος θα κολληθούν στα αντίστοιχα σημεία των σωλήνων.

MiG-3

Εικόνες 5>7 Ο έλεγχος εφαρμογής των ιδιοκατασκευασμένων κομματιών είναι βασικός.

MiG-3 MiG-3 MiG-3

Εικόνες 8>10 Μια πρώτη άποψη των κομματιών του κόκπιτ πρίν την κόλληση, (dry fit).

MiG-3 MiG-3 MiG-3

Εικόνες 11>13 Το πάτωμα βάφτηκε πράσινο. Η προσθήκη των διαφόρων εσωτερικών λεπτομερειών θα διευκολυνθεί λόγω του «σωληνοειδούς» σχήματος.

MiG-3 MiG-3 MiG-3

Εικόνες 14-15 Τα πλαϊνά του κόκπιτ βαμμένα.

Εικόνες 16-17 Εδώ βλέπετε 3 σημεία:  η δομή του καθίσματος με το αλεξίπτωτό του, το πίσω μέρος του κόκπιτ όπου βρίσκεται ο ασύρματος, (σε ορισμένα αεροσκάφη εκεί ήταν τοποθετημένος) και το διαχωριστικό στην πλάτη του καθίσματος (θωρακισμένο) το οποίο είναι ένα κομμάτι με το προσκέφαλο, το οποίο έγινε πιέζοντας αλουμινόφυλλο στο αρχικό κομμάτι του κίτ.

Εικόνες 18 > 26 Ολοκληρώνοντας το εσωτερικό.  Πρόσθεσα τον πίνακα οργάνων (εικόνα 24) ενώ ο έλεγχος εφαρμογής (dry fit) ήταν απαραίτητος σε κάθε στάδιο.

Εικόνες 27 > 32 Τα 2 μισά της ατράκτου ενωμένα.  Η εφαρμογή είναι τέλεια.

Εικόνες 33 > 39 Επόμενο βήμα, ο θόλος του ρηναίου σκέλους προσγείωσης. Οι θόλοι ήταν κενοί από λεπτομέρεια, έτσι ανακατασκεύασα το πάνω μέρος τους με πλαστικό πάχους 2 χιλιοστών και πρόσθεσα λεπτομέρειες βασιζόμενος σε φωτογραφίες από το βιβλίο  «Yellow series» των εκδόσεων Mushroom Model Publication. Συνολικά μπόρεσα να ανακατασκευάσω όλες τις λεπτομέρειες, συμπεριλαμβανομένων όλων των μηχανισμών, την καλωδίωση του συστήματος ανάσυρσης και κλειδώματος των θυρών

Εικόνες 40 – 41 Ένωση πτερύγων με την άτρακτο. Στο κάτω μέρος όπου μπαίνουν τα flaps, ανάμεσα στα φτερά και την άτρακτο, υπάρχει ένα κομμάτι τελείως κενό από λεπτομέρεια, το οποίο είναι σοβαρή παράληψη, διότι το κίτ δίνει την δυνατότητα τα flaps να τοποθετηθούν κατεβασμένα.  Το πρόβλημα λύθηκε με την προσθήκη λεπτομερειών από την Eduard.

Εικόνες 42 > 45 Μερικά σημεία, όπως το αλεξήνεμο και το μπροστινό κομμάτι ελέχθησαν για την εφαρμογή τους σε αυτό το στάδιο για να μην υπάρχουν προβλήματα αργότερα.

Εικόνες 46>47 Οι θόλοι του συστήματος προσγείωσης βαμμένοι.

Εικόνες 48 > 50 Το εσωτερικό των flaps από το σετ της Eduard.  Η Ένωση με την άτρακτο θέλει λίγο στοκάρισμα.

Εικόνες 51 > 57 Προχωράμε στο βάψιμο. Ψέκασα τις άνω επιφάνειες με το βασικό πράσινο της Humbrol.  Μετά πέρασα λευκό Gunze H11.  Μόλις στέγνωσε, άρχισα να ψεκάζω το μοντέλο με οινόπνευμα, κινούμενος από τα ακροπτέρυγα προς την άτρακτο, μέχρι να φανεί το πράσινο χρώμα από κάτω. Αυτή η διαδικασία απαιτεί προσοχή, καθώς το λευκό, μόλις στεγνώσει, μπορεί να «σπάσει». Με ντουκόχαρτο 3000 βαθμών, έτριψα τα σημεία διαχωρισμού των 2 χρωμάτων για να μειωθεί η χρωματική αντίθεση. Άξιο προσοχής ότι το λευκό χρώμα «έκατσε» στις γραμμώσεις και στα μπουλόνια. Το επόμενο βήμα είναι πιο «ντελικάτο» και είναι αυτό που θα δώσει ένα διαφορετικό χαρακτήρα στο μοντέλο. Ψεκάζοντας διαφορετικές αποχρώσεις πρασίνου, «ξεθώριασα» την περιοχή ανάμεσα στο πράσινο και στο λευκό, κυρίως στην ρίζα της πτέρυγας (κοντά στην άτρακτο), το πάνω μέρος της ατράκτου και τις επιφάνειες στην ουρά. Το λευκό θα δώσει εφέ φθοράς στα σημεία που μένουν εκτεθειμένα στις καιρικές συνθήκες και φθείρονται από την χρήση. Εν καιρώ πολέμου, το λευκό ήταν υδροδιαλυτό και χρησιμοποιούνταν κατά την διάρκεια του χειμώνα, ενώ την άνοιξη ξεπλένονταν.

Εικόνες 58 > 60 Ας μιλήσουμε για την έλικα!  Το πάχος της είναι υπερβολικό (εικόνα 58). Συγκρίνοντας το κομμάτι με φωτογραφίες της πραγματικής, παρατήρησα ότι ακόμη και η «καμπύλη» της ήταν λάθος. Οπλισμένος με υπομονή, έτριψα τα 3 φύλλα της έλικας μέχρι να φτάσω στο σωστό 0πάχος και στο σωστό σχήμα, (εικόνες 59 και 60).

Εικόνες 66- 67 Το καμπυλωτό κομμάτι στο κάτω μέρος της ατράκτου είναι το περίβλημα του ψυγείου. Χρησιμοποίησα φωτοχαραγμένα ξανά από την Eduard για το ψυγείο και το διάφραγμα της οπή αερισμού

Εικόνες 68 > 71 Τα flaps βαμμένα και έτοιμα για δοκιμή εφαρμογής.  Ευτυχώς κοίταξα μερικές φωτογραφίες και συνειδητοποίησα πως έκανα ένα μεγάλο λάθος ακολουθώντας τις οδηγίες της Eduard! Αυτές έδειχναν ότι το κομμάτι που ήταν τα flaps ήταν μεταλλικό ενώ στην πραγματικότητα τα εξωτερικά μισά ήταν ξύλινα με 3 μεγάλα ανοίγματα για τον μηχανισμό έκτασης/ανάσυρσης των flaps! Τι θα γινόταν εάν δεν είχα αυτές τις φωτογραφίες? Θα είχα κάνει λάθος κατασκευή ακολουθώντας τις οδηγίες της Eduard! Σας συμβουλεύω να ελέγχετε τι μας προσφέρουν οι εταιρίες με τα διάφορα σετ βελτιωτικών, μερικές φορές δεν αποδίδουν τα κομμάτια σωστά!

Εικόνες 72 > 75 Η Eduard προσφέρει ορισμένες βελτιώσεις στα σκέλη προσγείωσης που αντικαθιστούν τα χοντροκομμένα κομμάτια του κίτ.

Εικόνες 76-77 Ο μοχλός ελέγχου, (στίκ), βελτιώθηκε με την προσθήκη λεπτής ίνας στην χειρολαβή, καλωδίωση και λεπτομερειών που έλειπαν από το κομμάτι του κίτ.

Εικόνες 78-79 Το spinner της έλικα βάφτηκε με λευκό αλουμίνιο της Alclad II metal colors, ενώ τα φύλλα της μεταλλικά με Gunze. Το εσωτερικό μέρος τους συνήθως βάφονταν μαύρα για να μην γυαλίζει.  Αυτό με τον καιρό ξεθώριαζε, έτσι έκανα chipping σε σημεία με μια οδοντογλυφίδα.

Εικόνες 80 > 85 Το βάψιμο των κάτω επιφανειών τελείωσε, τα αστέρια βάφτηκαν με αερογράφο και μάσκες, επίτηδες παράκεντρα γνωρίζοντας ότι οι Ρώσοι ελάχιστη προσοχή δίνονταν εκείνη την εποχή στην λεπτομέρεια, γι’αυτό εξάλλου έκανα φθορές σε όλες τις επιφάνειες. Για βασικό χρώμα χρησιμοποίησα το Η-323 της Gunze με την προσθήκη ελάχιστου λευκού. Χρησιμοποιώντας το σύστημα της Federal Standard ίσως σας βοηθήσει να αποδώσετε τα Ρωσικά χρώματα του Β’ ΠΠ, αλλά γνήσιοι χρωματικοί πίνακες των Ρώσων του Β’ ΠΠ είναι δυσεύρετοι , έτσι πήγα κατά προσέγγιση!  Στην εικόνα 82 φαίνονται οι μηχανισμοί των flaps.

Εικόνες 86 > 88 Το μοντέλο σχεδόν τελειωμένο.

Εικόνα 89                 τα διαφανή κομμάτια μασκαρίστηκαν με ταινία της Tamiya και βάφτηκαν εσωτερικά και εξωτερικά. Η βάση του σκοπευτικού φτιάχτηκε από μήκη πλαστικού.

Εικόνες 90> 94 Λεπτομέρειες από το μπροστινό μέρος, το οποίο στο συγκεκριμένο αεροσκάφος, όπως επίσης και σε άλλα Mig, ήταν άβαφτο, στο φυσικό χρώμα του αλουμινίου! Αυτά τα σημεία ψεκάστηκαν με αερογράφο και alluminium Alcalad II. Τόνισα ορισμένα σημεία με πολύ αραιωμένο σκούρο καφέ. Αξιοπρόσεκτες είναι οι εξαγωγές που με το κατάλληλο βάψιμο αναδεικνύουν το σχήμα τους.

Εικόνες 95 > 102 Λεπτομέρειες του κόκπιτ και του εσωτερικού του.

Εικόνα 103   Τα πίσω κινούμενα μέρη του κίτ ήταν χάλια και δέχτηκαν μερικές βελτιώσεις.

Εικόνες 104>106 Η βάση του διοράματος έγινε με την κλασσική βασική αναπαράσταση του εδάφους και όπου αφού πέρασα αραιωμένη ξυλόκολλα, πασπάλισα μικρά σφαιρίδια από την Max Meyer (κανονικά χρησιμοποιούνται σε ανάμειξη με χρώμα για την αναπαράσταση των αντιολισθητικών επιφανειών σε πισίνες, πλοία κλπ). Πριν στεγνώσει το μίγμα, αφαίρεσα λίγο από το «χιόνι» με μια σπάτουλα για να φανεί το έδαφος από κάτω και λίγες τούφες από γρασίδι.

Εικόνες 107>109 Οι 2 φιγούρες είναι από την ICM στην 1/35 με κομμάτια από την ΜΒ Master Box.

Το διόραμα ολοκληρωμένο μπορείτε να το δείτε πατώντας εδώ.

Του Renzo Bortolotto
Απόδοση στα Ελληνικά, διόρθωση, συμπλήρωμα και επιμέλεια, Γιώργος Ρούμπος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *