Ξεκινώντας να γράψω ένα άρθρο για αυτό το διόραμα μου έρχονται πολλές εικόνες από την κατασκευή του. Μου πηρέ  δυο χρόνια περίπου ανάμεσα σε άλλα project  και είναι το πιο μεγαλεπήβολο διόραμα που έχω φτιάξει ως τώρα. Έχοντας στο στοκ μου την τορπιλάκατο της Ιtaleri και ξεφυλλίζοντας το βιβλιαράκι που περιείχε το κιτ έπεσα σε μια φωτογραφία από τον ελλιμενισμό των αμερικανών στην  Μπάστια το καλοκαίρι του 44.  Μου άρεσε πολύ σαν ιδέα και μετά από ερεύνα κυρίως μέσω διαδικτύου είχα μαζέψει αρκετό υλικό για να ξεκινήσω. Επέλεξα την δεξιά πλευρά του λιμανιού (πράσινος φάρος) και με συνεχείς μετρήσεις  και αναφορές στις  φωτογραφίες κατέληξα στην μορφή που θα είχε το διόραμα.

Επέλεξα μια βάση 120×65 εκατοστά και η κατασκευή  ξεκίνησε. Κομμάτια γυψοσανίδας κατάλληλα κομμένα και ξεφλουδισμένα από το χαρτί μου έδωσαν την επιφάνεια που χρειαζόμουν για να δημιουργήσω τις επιφάνειες του λιμανιού. Μήκη από μπαλσα, φύλλα πλαστικού και αρκετός ακρυλικός στόκος διαμόρφωσαν  το διόραμα στην μορφή που είναι εμφανής στις φωτογραφίες.

Ο φάρος φτιάχτηκε από γύψο και μπαλσα. Δυο κομμάτια πλαστικού σωλήνα στις επιθυμητές διαμέτρους μου έδωσαν το καλούπι για το κυρίως σώμα του φάρου και πάνω σε αυτό σκάλισα τις πέτρες και έσκαψα παράθυρο και πόρτα προσθέτοντας όλες τις λεπτομέρειες  βάση φωτογραφιών του πραγματικού. Το πάνω τμήμα έγινε με τον ίδιο τρόπο προσθέτοντας μήκη πλαστικού και ένα μηχανισμό φανού που αναπαριστά τον αντίστοιχο του πραγματικού.

Summer in Bastia

Σε ένα νησί  στην μέση της μεσόγειου κατακαλόκαιρο, ένα μεγάλο καΐκι προσθέτει τον χαρακτήρα που χρειάζεται κάθε διόραμα για να δέσει την ιστορία του. Αφού βρήκα τα ναυπηγικά σχεδία μιας αντίστοιχης ψαρόβαρκας  ξεκίνησα την κατασκευή με το ψαροκόκαλο (νομείς –τρόπιδα)  από φύλλο πλαστικού. Το γέμισα με φελιζόλ και το έντυσα με ένα μίγμα ακρυλικού στόκου και κόλλα πλακιδίων (για αντοχή).

Μετά από πολύ τρίψιμο και ντύσιμο με χαρτόνι και φύλλο πλαστικού το καΐκι άρχισε να παίρνει μορφή.

Summer in Bastia

Κατασκεύασα υπερκατασκευές, εργάτη και τις υπόλοιπες λεπτομέρειες  για να μου δώσουν ένα όμορφο σύνολο μιας ταλαιπωρημένης ψαρόβαρκας χαρακτηριστικής στα νερά της μεσογείου.

Το βάψιμο έγινε με σμάλτα κυρίως και έντονη χρήση της τεχνικής της λακ. Chipping  και λάδια έδωσαν το παρακάτω αποτέλεσμα.

Η τορπιλάκατος της Italeri αναπαριστά τον late τύπο όπως έδρασε στο θέατρο της Άπω Ανατολής. Διαβάζοντας αναφορές των μοιρών που έδρασαν στην Μεσόγειο διαπίστωσα ότι υπήρχαν αρκετές διαφορές σε σχέση με το κιτ και με μια ελευθερία λόγου μπορώ να πω ότι ήταν μια mid έκδοση (σε σχέση και με την Ρ-109 που κυκλοφορεί η ιδία εταιρία που είναι μια early έκδοση). Με την αμέριστη βοήθεια των Νίκο Μπρέστα και  Γιώργου Τσάπανου για κάθε πληροφορία που χρειαζόμουν προχώρησα στην μετασκευή από late σε  ‘mid‘ τύπου. Καινούργια διάταξη  συστημάτων, νέο ραντάρ και ανεμοθώρακας είναι μόνο μερικές μόνο από τις αλλαγές που έγιναν  στην γέφυρα μαζί με προσθήκες κάποιων ερμαρίων και αλλαγές στην θέση των οπλικών μου έδωσαν την εικόνα που έψαχνα για την ‘561’ όπως ελλιμενιζόταν εκείνη την περίοδο στη Μπάστια.

Σθμμερ ιν Βαστια

Summer in Bastia

Με τα δυο σκάφη έτοιμα προχώρησα στο βάψιμο της προβλήτας. Πολλά μπουκαλάκια χρώμα  και μερικές ώρες βαψίματος και παλαίωσης μου έδωσαν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Η θάλασσα απαίτησε περίπου 8 λίτρα πολυεστέρα και 500 γραμμάρια medium gel (για την αναπαράσταση του κυματισμού) για να πάρει την τελική μορφή. Μερικοί  κυματισμοί με χρωματισμένο gel δημιουργήθηκαν στα αναγκαία σημεία και το διόραμα πήρε την τελική του μορφή.

Η κεντρική σκηνή του διοράματος μας δείχνει την στιγμή που ένα μέρος του πληρώματος βγάζει μια αναμνηστική φωτογραφία. Ο φωτογράφος ακροβατεί επικίνδυνα προσπαθώντας να χωρέσει όλους στο πλάνο. Οι ναύτες με σκούπες κουβάδες και μια σημαία του Ιταλικού ναυτικού ως λάφυρο είναι έτοιμοι για μια λήψη φωτογραφίας-ενθύμιο. Παρόντες επίσης ο μάγειρας και ένας μηχανικός στο πρόστεγο συμπληρώνουν την εικόνα του διαλειμματος ανάμεσα σε όπλα σωστικά και κουτιά.

Σαν συμπληρωματική σκηνή είναι η ανταλλαγή καυσίμου-ψαριών με την τράτα.

Ο κυβερνήτης της 561 εποπτεύει διακριτικά τις εργασίες του πληρώματος από το άνω διάζωμα του προβλήτα. Λόγο του ότι έφτιαξα και ένα κομμάτι του πίσω μέρους του μόλου τοποθέτησα και εκεί δυο φιγούρες και ένα σκυλάκι για να δώσουν ενδιαφέρον και σε εκείνο το σημείο. Όλες οι αντρικές φιγούρες έχουν υποστεί εκτεταμένες μετατροπές και χρησιμοποιηθήκαν κεφάλια της hornet στις περισσότερες από αυτές. Αν και πολύ μεγάλο σαν διόραμα έχει σε κάθε σημείο του κάτι να παρατηρήσεις και να ανακαλύψεις κάποια λεπτομέρεια που δεν έχεις δει με την πρώτη ματιά.

Το διόραμα έχει σκοπό να πει μια ιστορία. Είτε εύθυμη είτε δυσάρεστη είτε απλά να δείχνει μια σκηνή ρουτίνας. Την ιστορία αυτή μόνο η σύνθεση των φιγούρων μπορεί να την αναδείξει. Όλο το υπόλοιπο διόραμα απλώς κλείνει το κάδρο και ντύνει την σκηνή που θέλουμε να αναπαραστήσουμε. Το διόραμα είναι τόσο καλό όσο είναι το πιο αδύνατο στοιχειό αυτού. Συνεπώς χρειάζεται προσοχή σε όλα τα επιμέρους τιμήματα, ιστορική ακρίβεια, σκηνοθεσία, αρχιτεκτονική (αν υπάρχουν κτίρια) και μετά προσθέτουμε το βάψιμο των οχημάτων, των φιγούρων, της βάσης μας και ούτω καθεξής. Παρόλο που είναι το πιο δύσκολο από όλες τις κατηγορίες είναι  και το πιο εντυπωσιακό.

Δοκιμάστε το ταξίδι του διοράματος και ετοιμαστείτε να περάσετε πολλές ώρες στον πάγκο σας  στην μεγίστη δημιουργική απόλαυση.

Του Κυριάκου Γκόγκα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *