Ιστορικά στοιχεία:

Πολλοί ήταν οι Έλληνες που αντιστάθηκαν στην οθωμανική κυριαρχία. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι Κλέφτες, που ζούσαν συνήθως στα βουνά. Αλλά και οι Αρματολοί, παρόλο που διορίζονταν από τους Τούρκους, συχνά βοηθούσαν τους κλέφτες.

Οι κλέφτες ζούσαν στην ύπαιθρο και είχαν τα λημέρια τους σε δύσβατα μέρη. Ήταν οργανωμένοι σε μικρές ομάδες, η καθεμιά με τον καπετάνιο της και το δικό της μπαϊράκι. Βασικό χαρακτηριστικό των κλεφτών ήταν η εχθρότητα που ένιωθαν για τους Τούρκους και γενικά για την εξουσία, στοιχείο που τους έκανε αγαπητούς στο λαό. Έτσι, οι κλέφτες έγιναν σύμβολο της αντίστασης των υπόδουλων Ελλήνων ενάντια στους κατακτητές.

Προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους κλέφτες και να αποκαταστήσουν την ασφάλεια στην ύπαιθρο, οι Οθωμανοί Τούρκοι χρησιμοποιούσαν ένοπλους Έλληνες, πρώην κλέφτες, τους αρματολούς. Ωστόσο οι Αρματολοί, παρόλο που ήταν βοηθητικά στρατεύματα των Τούρκων, συνεργάζονταν συνήθως με τους κλέφτες. Παρατηρήθηκε έτσι το φαινόμενο, ιδιαίτερα κατά τους τελευταίους αιώνες της Τουρκοκρατίας, πολλοί αρματολοί να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους και να προσχωρούν στις τάξεις των κλεφτών.

Σταδιακά και μέχρι την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα το 1821, οι κλέφτες, μαζί με τους αρματολούς, αποτέλεσαν τη μόνη στρατιωτική δύναμη της Ελλάδας η οποία μπορούσε να πολεμήσει επιτυχώς τον κατακτητή, χάρη στην επιτυχημένη εφαρμογή του κλεφτοπολέμου κάτι το οποίο και κατάφερε!

ΦΙΓΟΥΡΑ:

Η φιγούρα είναι απο μία  ελληνική εταιρία η οποία δεν υπάρχει πια τις “Αθηναικές Μινιατούρες” οπότε και αποτελεί συλλεκτικό κομμάτι και γλύπτης ο Μπάμπης Στάθης.

Προετοιμασία:

Τα κομμάτια της φιγούρας τα καθαρίζουμε απο κομματάκια του καλουπιού που εξέχουν και εξαφανίζουμε τις γραμμές χύτευσης με ντρεμελ και ντουκόχαρτο (η συγκεκριμένη πάντως ήθελε λίγα πράγματα) τα πλένουμε με σαπούνι και νερό και  ασταρώνουμε όλα τα κομμάτια κολλώντας όσα δεν εμποδίζουν στο βάψιμο μας. Για μεγαλύτερη προσοχή λόγω βάρους, στα πόδια της  μεταλλικής φιγούρας περνάμε πύρρους και τα κολλάμε στη βάση της για μέγιστη σταθερότητα.

Βάψιμο:

Η αρχική μου σκέψη ήταν να βαφτεί με τέτοιο τρόπο ωστε να αναδεικνύει το παλικαρίσιο ανάστημα του και ταυτόχρονα να δείχνει μάχιμος. Ξεκίνημα απο το άσπρο χρώμα της Φουστανέλας το οποίο εκτός απο απαιτητικό χρώμα αποτελεί και  δύσκολο κομμάτι της φιγούρας το οποίο κεντρίζει το ενδιαφέρον στη φιγούρα.

Ιστορικά μιλώντας η φουστανέλα δεν είχε λευκό χρώμα μιας και χρησιμοποιούνταν εκτός απο τη μάχη και για το καθαρισμό των όπλων, το σκούπισμα των χεριών των αγωνιστών κτλ. οπότε εύκολα μπορεί να σκεφτεί κάποιος ότι ήταν αρκετά βρώμικη.

Για το βάψιμο χρησιμοποιήθηκαν ακρυλικά χρώματα.Με το λευκό σετάκι της Andrea και περάσματα απο χακί,καφέ και μαύρο χρώμα σε απαλούς τόνους δόθηκε το βασικό χρώμα και επίσης με το ίδιο λευκό χρώμα περάστηκε και ο γιακάς.

Επόμενο χρώμα για να περάσουμε το κοκκινο στο γελέκι και στο φέσι. Χρησιμοποιούμε και εδώ χρώματα απο το κόκκινο σετάκι της Andrea ενώ βάζουμε στο μείγμα μας και τα χρώματα Reddish Brown και Black Red της Vallejo. Σκιάζουμε με τα δύο τελευταία ενώ  φωτίζουμε και με τα Ochre Brown και Sunny skintone της Vallejo.

Επίσης περάσαμε τα χρυσά μέρη (κορδόνια και τερτήρια όπως λέγονταν) με ένα σετάκι της Scale 75 και ειδικότερα τα χρώματα Sahara yellow,light yellow και Gobi brown με ελαφρό πέρασμα του λευκού.

Κατόπιν στη φλοκάτη (η ριχτή προβιά) περάστηκε μία μείξη λευκού χακί και καφέ (με τα Us Field drab και Beige Brown της Vallejo) ενώ σκιάσαμε το μείγμα με τα χρώματα Mohagany Brown και Burnt Umber για να δείχνει πιο βρώμικη και ταλαιπωρημένη ενώ φωτίσαμε σε μερικά σημεία με λίγο λευκό στο μείγμα.

Τέλος στο σελλάχι ( η ζώνη στη μέση) και στα όπλα περάστηκαν κυρίως καφέ και σκούρα καφέ χρώματα -όπως αναφέρθηκαν ανωτέρω) ενώ και κάποια ειδικά στα όπλα με απόχρωση ξύλου δηλ. τα Natural Wood και Golden Ochre ενώ τα ασημένια μέρη περάστηκαν με το πολύ καλό μεταλλικό χρώμα Boltgun Metal της Citadel το οποίο σκιάστηκε σε κάποια σημεία με το smoke.

Συμπέρασμα: Το βάψιμο της συγκεκριμένης εκτός παραγωγής φιγούρας ήταν απολαυστικό, η φιγούρα είναι πολύ καλά σκαλισμένη και ευνοεί τον έμπειρο painter ενώ το θέμα είναι χαρακτηριστικό της μεγάλης σε βάθος ελληνικής ιστορίας και ειδικότερα σε μια περίοδο κατα την οποία σχηματίστηκε το νέο ελληνικό έθνος μετά απο πολλά χρόνια κάτω απο τον Τουρκικό ζυγό….

Του Θεόφιλου Γεωργιάδη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *